Tak.. życie toczy się dalej, musi. A ja? Chyba stoję w miejscu. Czemu tak trudno normalnie żyć? Tak jak jeszcze półtora roku temu? Bez zastanawiania się czy jestem w ciąży czy nie jestem, czy tym razem się uda czy nie uda. Żyć tak po prostu, cieszyć się tym co mnie spotyka, czerpać z życia jak najwięcej. Ostatnio nie potrafię!

Miesiąc miał być na luzie, bez mierzenia temperatury, bez wspomagaczy. Tak faktycznie było, ale bez tego pierwszego. Bez luzu. A jednak. Jednak nie udało się zapanować nad presją, stresem, pragnieniem… Sama nie wiem jak to nazwać. Zrobiłam cztery testy owulacyjne w tym cyklu, z czego dwa uznałam za pozytywy. No i gdzie wtedy podział się ten luz? Uleciał. Znów poczułam to parcie… Żeby cyklu nie stracić, nie zmarnować szansy, trzeba działać. Działać! Choć może nie jestem w extra nastroju, mąż jest zmęczony. Nieważne. Przecież dwie kreski na teście owulacyjnym. I tak nie wyszło to co zaplanowałam, co spowodowało jeszcze większą frustrację. A chyba powinnam czerpać z takich rzeczy przyjemność, a nie odczuwać złość?

Czytam to co piszę i sama w to nie wierzę. Boże, jak to mogło się stać?! Gdzie chęci, szczęście, pożądanie?! Kurcze stanęłam w miejscu! Nastała jesień, a ja stoję w tym samym momencie od stycznia. Tylko wtedy trochę z lepszym nastawieniem. Jeśli miałabym na ten moment podsumować rok 2016 mogłabym to opisać jednym słowem. Nawet nie zdaniem, nawet nie trzema słowami. Po prostu jednym: „starania”. Wiadomo między czasie wiele rzeczy zajmowało mi czas, wiele się działo, ale pierwsze co to tylko to słowo przychodzi mi do głowy. Miesiące wyznaczane dniami cyklu, cykl podzielony na fazę rozpaczy, fazę walki i fazę nadziei. I od początku. Aż sama nie wierzę, że tak zmarnowałam tyle miesięcy.

Czuję, że moje ciało opanował stres. Ciągły stres! Nawet nie potrafię do końca tego wytłumaczyć. Staram się żyć normalnie, według mnie to jeszcze nie paranoja. Ale może nie dużo do niej brakuje? Ostatnio wszystko co robię to „muszę”. Gdzie się podziały rzeczy które chcę? Oprócz tego jednego „chcę mieć dziecko”?! Już chyba sama chcę się kopnąć w tyłek! Tak nie może być. Pewne rzeczy zauważa się po czasie, wraz z mijającymi dniami, ze wzrastającym doświadczeniem. Stąd pewnie dopiero pewne rzeczy do mnie dochodzą.

Teoretycznie dziś 10ty dzień po owulacji. Wczoraj zrobiłam badanie progesteronu. Chciałam wiedzieć, czy w ogóle doszło do owulacji bez tabletek wspomagających. Ehhh… wynik 9dpo na poziomie 6.450 przy normie 1.83-23.9 Zastanawiam się czy ta owulacja rzeczywiście się odbyła? Może do niej doszło, ale chyba bez rewelacji. I bez szansy na zapłodnienie. Dlatego też jestem już nastawiona na kolejny cykl. Dwunasty. Ale tym razem nowy cykl, naprawdę na regenerację. Nie dlatego, że ginekolog powiedział, żeby odłożyć termometr. Tylko dlatego że ja tego chcę. Odłożyć garści tabletek, testy wszelkiego rodzaju, mierzenie temperatury. Skupić się na miłości, która łączy mnie i mojego męża, a nie na dniach płodnych i owulacji.

Czy to się uda? Nie wiem. Chciałabym. Ciągle mam wątpliwości w głowie. Czy to nie będzie po prostu miesiąc stracony? Minie i nic to nie da? Ale może właśnie to jakoś pomoże. Mi i mojemu mężowi, na którym chyba wywieram zbyt dużą presję.

Mówię do siebie: ogarnij się! I przestań wegetować. Zacznij żyć!

Jeśli jesteś w podobnej sytuacji, masz podobne myśli mówię też do Ciebie. Tymi samymi słowami.

P.S wiecie że nie ma to jak motywacja do działania, do zmiany. Jeśli przeczytacie ten tekst zostawcie ślad po sobie. Mogą być nawet motywacyjne kopniaki. Bo mam dość stania w miejscu, chcę iść do przodu, ale nie wiem na ile starczy mi tego mojego samozaparcia. Liczę na Waszą pomoc! ♥ ♥ ♥