Ostatnio napisała do mnie Magda. Magda jest studentką ostatniego roku psychologii na Uniwersytecie Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie i pisze pracę magisterską. Kto pisał ten wie, że czasem ciężko znaleźć odpowiednich respondentów do badania i osoby chętne do wypełnienia, nawet krótkiej, ankiety. A szczególnie gdy wybiera się temat nadal będący tematem tabu. Czytaj dalej
Nadal nie lubię tego słowa, choć już je chyba zaakceptowałam. Niepłodność jest częścią mojego życia, więc przestałam traktować ją jak wroga. To fragment mojej historii i czy tego chcę czy nie towarzyszy mi od dłuższego czasu. A czy mając w codziennej wędrówce nieprzyjaciela przy sobie można żyć dobrze? Czytaj dalej
Inseminacja (IUI). Wstyd się przyznać, ale przez kilka dobrych lat to słowo wcale nie kojarzyło mi się ze staraniami o dziecko. Kiedyś będąc na imprezie urodzinowej kolegi, przyszedł na nią jego znajomy, którego tam poznaliśmy. Powiedział, że pracuje jako… inseminator krów. Od tamtej pory moje skojarzenia do słowa „inseminacja” biegły w tą właśnie stronę. Ale do czasu.
Ten post będzie bardzo szczery. NIE, szczery to złe słowo. Każdy jest szczery. Ten będzie zatem bardzo osobisty…
„Zabieg laparoskopii, polegający na wprowadzeniu do jamy brzusznej teleskopu (optyki) oraz 2 lub 3 narzędzi manipulacyjnych. W trakcie zabiegu będzie przeprowadzona ocena wewnętrznych narządów płciowych (macicy, jajowodów i jajników) oraz ocena drożności jajowodów, jeżeli zaistnieje konieczność będą pobrane wycinki z jajników do badania Histologicznego, następnie zabieg będzie polegał na laparoskopowym usunięciu guza”.
Zanim podjęłam decyzję o laparoskopii, rozważałam czy warto. Czy może poczekać, przystąpić najpierw do inseminacji? Stres przed pobytem w szpitalu, strach przed operacją i narkozą, niepokój odnośnie tego co będzie po. Jednak jak to się mówi „strach ma wielkie oczy”. Nie wiem co teraz będzie, nie wiem czy uda się zajść w ciążę, ale na ten moment laparo uważam za jedną z najbardziej słusznych decyzji, jaką mogłam podjąć.
Trzynasty cykl starań trwa. Pierwsza jego połowa, a nawet troszkę więcej, już za mną. Ale nie był to miły i przyjemny czas. Praca, ginekolog, leczenie – wszystkie informacje z tym związane, w dodatku nie dość dobre, spowodowały że trzeba było zadać sobie kilka pytań.
Pierwsze i najważniejsze.. co dalej?
Tak.. życie toczy się dalej, musi. A ja? Chyba stoję w miejscu. Czemu tak trudno normalnie żyć? Tak jak jeszcze półtora roku temu? Bez zastanawiania się czy jestem w ciąży czy nie jestem, czy tym razem się uda czy nie uda. Żyć tak po prostu, cieszyć się tym co mnie spotyka, czerpać z życia jak najwięcej. Ostatnio nie potrafię!
Gdy zaczynałam starania tak wielu rzeczy nie wiedziałam… Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że to może tak długo zająć, że wynikają z tego problemy, że w ciąże nie zachodzi się wtedy kiedy się chce i wcale nie jest to łatwe. Nie wiedziałam również że istnieje taki dzień w roku, dzień który obchodziliśmy wczoraj. 15 października, czyli Dzień Dziecka Utraconego…
Dzień jak co dzień… Wieczór jak każdy inny. Ale coś mi podpowiedziało: „a może by jednak poszukać pracy?” Teoretycznie ją mam. I to poważną, na uczelni, ćwiczenia ze studentami! Choć sama wyglądam jak studentka (a według niektórych nawet jak licealistka) i często widzę to zdziwienie w oczach: “yyy… to jest nasza Pani magister?!”
Ale praca ta, to godziny zlecone, w dodatku nie jest ich tak wiele jakby się chciało, umowa śmieciowa.. Może powinnam to wreszcie zmienić? Może udałoby się wreszcie coś odłożyć, wziąć kredyt na mieszkanie, lepiej żyć?
Najnowsze komentarze