Słowo „niepłodność” przewija się przez mój blog. Na początku nieśmiało, obecnie coraz częściej. Dopiero po zaakceptowaniu sytuacji, po zrozumieniu, że niepłodność jest częścią mojego życia, mogę coraz swobodniej o tym pisać.. i mówić. Czytaj dalej
Czas… nieubłaganie płynie. Według mnie leci jak szalony. Od mojego pierwszego wpisu na tym blogu wczoraj minęło…. 9 miesięcy.
Ten post będzie bardzo szczery. NIE, szczery to złe słowo. Każdy jest szczery. Ten będzie zatem bardzo osobisty…
Jesień to zdecydowanie nie moja pora roku. Lato jeszcze jakoś napawało optymizmem, a teraz? Jakieś same smutne myśli, a zarazem wpisy. :/ Ostatni tydzień nie był dla mnie łatwy i przyjemny. Zaczęło się od kłótni z mężem, przez ciche dni, po nadzieję na dwie kreseczki, a później smutek, że znów się nie udało. Choć wynik progesteronu w tym niestymulowanym cyklu nie był zachwycający, raczej świadczący o niedomodze ciałka żółtego to jednak brak plamień i spóźniający się okres sprawił, że zaczęłam marzyć, że być może stał się cud. Jednak tak szybko jak ten cień nadziei się pojawił, tak szybko też zniknął.
PMS – zespół napięcia przedmiesiączkowego. Mąż potrafi rozpoznać go u mnie kilka dobrych dni wcześniej, zanim przyjdzie okres i zanim ja zdążę o nim pomyśleć. Tym razem trafiło na ten miniony weekend. Byliśmy w rodzinnych stronach. Urodzinowa impreza teściowej, za tydzień imieniny mojej mamy. My zawieźliśmy prezenty, a w domu rodzinnym mojego męża na nas czekała niespodzianka. Niespodzianka, która spowodowała u mnie jeszcze większy żal do świata. I nie ma strzału w 10tkę, a jedynie strzał w serce.
Dzień jak co dzień… Wieczór jak każdy inny. Ale coś mi podpowiedziało: „a może by jednak poszukać pracy?” Teoretycznie ją mam. I to poważną, na uczelni, ćwiczenia ze studentami! Choć sama wyglądam jak studentka (a według niektórych nawet jak licealistka) i często widzę to zdziwienie w oczach: “yyy… to jest nasza Pani magister?!”
Ale praca ta, to godziny zlecone, w dodatku nie jest ich tak wiele jakby się chciało, umowa śmieciowa.. Może powinnam to wreszcie zmienić? Może udałoby się wreszcie coś odłożyć, wziąć kredyt na mieszkanie, lepiej żyć?
Czas starań to niewątpliwie szczególny okres dla obojga małżonków czy partnerów. Kiedy już podejmujemy tak ważną dla nas decyzję, chcemy aby wydarzyło się to jak najszybciej… A jeśli nie wychodzi?
Zamiast snucia pięknych planów, pojawia się najpierw nadzieja, a potem lęk, frustracja, złość, rozczarowanie… To powoduje huśtawkę nastrojów (szczególnie kobiety), która często wyznaczana jest etapami cyklu. Mężczyzna przeżywa to na swój sposób, w wielu przypadkach nic o tym nie mówiąc. I zamiast sielskiego życia, pojawia się niepewność co do przyszłości. Mija miesiąc, trzy, pięć, osiem… A napięcie narasta.
Najnowsze komentarze