Mój blog – pamiętnik o staraniach o dziecko, niepłodności nie stał się pamiętnikiem ciążowym. W zasadzie nie wiem czemu, ale może jednym z powodów jest to, ze zaglądają tu staraczki, których niekoniecznie interesuje temat ciąży. Oczywiście fantastycznie jest przeczytać historię z happy endem, która doda nadziei i wiary, że będzie dobrze. Ale może już niekoniecznie fajnie wchodzić i czytać jak przebiega ciąża, której samemu tak się wyczekuje…
Biorąc pod uwagę, że oba obowiązkowe USG, czyli usg genetyczne I trymestru i połówkowe już za nami postanowiłam opisać je w jednym poście. A że z obu w zasadzie byłam tak samo niezadowolona, więc tym bardziej dobrze będzie mi te wrażenia skumulować 😉
Ostatnio było mnie tu zdecydowanie mniej. I sama się zaczęłam zastanawiać z czego to wynika. Przecież teraz trwa ciąża, ten mój upragniony czas, moje największe marzenie, którym przecież tak bardzo chciałam się dzielić pisząc o niepłodności. I wbrew pozorom może właśnie to był ten powód?
Przez dwa i pół roku starania o dziecko wiele razy myślałam jak to będzie. Jak powiem o ciąży mojemu mężowi, jak zareaguje, jak długo będę w stanie milczeć przygotowując mu niespodziankę? Zatem oto, jak było w praktyce…
Obiecałam sobie że będę tu częściej, no i wiecie – plany planami a życie swoje. Dziś chcę swoją historią wrócić do połowy lipca, widząc pierwszy raz w życiu swój pozytywny test ciążowy…
To już dwa lata – dokładnie 24 miesiące odkąd powstał mój blog waiting4.pl Miał być moim pamiętnikiem, miejscem gdzie będę opisywać swoje emocje, często ukrywane nawet przez najbliższymi. Miał być też miejscem wsparcia dla Was – dla osób, które tu trafią – mimo, że początkowo mogłam policzyć je na palcach jednej ręki. I mam nadzieję, że cele te są jak najbardziej osiągnięte.
Lipiec to dla nas miesiąc szczególny. To właśnie wtedy obchodzimy rocznicę ślubu. W tym roku minęło nam już siedem lat.
26 maja, Dzień Mamy. Dla wielu dzień jakich wiele, dla innych dzień szczególny, dzień ogromnego szczęścia i świętowania. A dla niektórych dzień… może nie smutku, może nie żalu, może nie przykrości, może nie zazdrości… A może jednak tego wszystkiego razem? Czytaj dalej
Pewnie doskonale to znacie. Tablica Facebook’a wypełniona zdjęciami i informacjami. Koleżanka ze studiów urodziła dziecko, kuzynka chwali się ciążowym brzuchem, dawna znajoma właśnie ogłosiła, że narodził się jej synek, a żona kolegi jest w 20 tygodniu ciąży. Jednak nie to, tak mocno mnie zabolało. Czytaj dalej
Mam nadzieję, że miło spędzacie czas. Że święta nie są czasem zamartwiania i myśli, jak uniknąć pytań rodziny na temat powiększenia Waszej. W końcu to przecież czas radości!
Najnowsze komentarze