Dopiero co cieszyłam się na wiosnę, na jej uroki, na to że wtedy wszystko budzi się do życia. Potem letnie miesiące, wakacje. A dziś mamy już wrzesień. Jesień mnie jakoś tak co roku trochę przygnębia, dlatego mam nadzieję, że lato zostanie z nami jak najdłużej!
Czytając tytuł może pomyślicie, że za dużo czasu spędziłam na słońcu i za bardzo sobie przygrzałam głowę podczas tych naszych aktualnych polskich upałów, gdzie na termometrach cały czas 35+ 🙂 Ale nie! To żadne przegrzanie mózgu 😉 Ten temat krąży w moich myślach już od dawna, a teraz po prostu przyszedł moment, aby go rozwinąć. Zatem… czy ciążą można się zarazić?
Ta myśl towarzyszy mi od dawna. Na pewno odkąd stworzyłam sobie to miejsce – bloga, a tak naprawdę jeszcze dłużej. Sumując to od ponad roku. Od kilkunastu miesięcy wierzę i mam nadzieje, że jeśli uda mi się już wejść na tą górę, to później widoki z niej będą nie do opisania – będą po prostu piękne, a ja stanę się w pełni szczęśliwa. Widoki ze szczytu bez wątpienia są przepiękne, ale czy niżej na pewno nie znajdziemy równie zachwycających krajobrazów?
Ile razy to już sobie powtarzałam. Że nie wierzę w magię liczb, rocznic czy świąt. Nie wierzę, bo to bez sensu. Uda się bo urodziny, uda się bo rocznica, uda się bo… Miał być wielki luz, przecież. Rozum nie wierzy, że się uda. Ale serce niestety/ stety wciąż…
Witam Was tą już letnią – wakacyjną porą, choć od kilku dni jakoś pogoda nie rozpieszcza. 😉 Już kilka razy to powtarzałam i powtórzę kolejny – nie wierzę, że czas tak ucieka między palcami, że minęło już 6 miesięcy 2017 roku! Połowa za nami! Ostatnio dołączyłam do grupy na forum – „Wielkie plany na 2018 rok” – i uświadomiłam sobie, że takie plany miałam też na 2016 i 2017. Czy szczęście się kiedyś do nas uśmiechnie?
… nowa nadzieja?
To zdanie (bo bez pytajnika na końcu) można spotkać na wielu wątkach forum starających się o dziecko. Tak pocieszamy się nawzajem. Że może tym razem się uda, że nie możemy tracić nadziei. Że nowy cykl to nowe szanse.
Czas… nieubłaganie płynie. Według mnie leci jak szalony. Od mojego pierwszego wpisu na tym blogu wczoraj minęło…. 9 miesięcy.
Gdy opisywałam moją nową „przyjaciółkę” endometriozę skupiłam się tylko na niej. Tego samego dnia którego potwierdziła się moja diagnoza (czyli końcem marca) w szpitalu dowiedziałam się czegoś jeszcze…
Ten post będzie poświęcony mojemu mężowi. Chyba w całości 😉 powracam do tematu badań nasienia. Od ostatnich minęło ponad 10 miesięcy. A jedna rzecz nadal nie dawała mi spokoju.
Wszystko tak jak się spodziewałam. No może prawie wszystko, bo okresu spodziewałam się w niedzielę, 26 marca, a wredna fr@nca przyszła już w sobotę, 12 dni po owulacji. Standardowo dwa dni przed @ pojawiły się plamienia. One chyba będą towarzyszyć mi już zawsze :/ Przez nie, a może dzięki nim, nie muszę nawet myśleć o teście ciążowym, bo wszystko jest jasne zanim nadejdzie termin miesiączki.
Najnowsze komentarze