Już to czuję. To całe napięcie przedmiesiączkowe. To znaczy, że okres czai się tuż za rogiem…

Zespół napięcia przedmiesiączkowego

To jeszcze nie czas, gdy ciskam wulgaryzmami i drażni mnie wszystko, co stanie na drodze. Zresztą tak mam raz na kilka miesięcy, więc może w tym miesiącu to ta łagodniejsza forma PMS’a.

Dziś 25 dzień cyklu, więc w zasadzie przewidywana miesiączka powinna być w piątek. Ale już wczoraj pojawiło się plamienie 🙁 Zobaczymy ile będzie trwało, czy plamienie będzie ciągnęło się kilka dni czy okres przyjdzie wcześniej. Na twarzy pokazały się też dawno niewidziane niedoskonałości 😐 no i jestem głodna bardziej niż zwykle 😛

Owulacja i ból owulacyjny?

Od kilku miesięcy w ogóle nie czuję bólu owulacyjnego. Oczywiście nie wszystkie kobiety go odczuwają i pewnie nie tak samo intensywnie w każdym cyklu, ale tak mnie nurtuje jedno pytanie: czy to możliwe, że głowa daje te wszystkie oznaki bólowe? Chodzi mi o to, że gdy chodziłam na monitoringi i słyszałam: „pęcherzyk Graafa 23/24/25mm” to jakoś tak zawsze później bolał mnie brzuch. Test owulacyjny wychodził pozytywny, a kontrola owulacji u ginekologa potwierdzała mniej więcej moje odczucia z pęknięciem pęcherzyka. Teraz cisza. Nic a nic nie czuję. Oczywiście pytanie numer dwa to: czy ja w ogóle mam obecnie owulacje. Bo nie sikam na żadne testy owulacyjne i nie mierzę temperatury. Nie bywam u lekarza. Więc też trudno powiedzieć czy tam w środku jest wszystko okey. Ale jest to dla mnie pewnego rodzaju zagadką, że wraz z monitoringami skończyły się moje bóle owulacyjne.

W związku z tym długość cyklu miesiączkowego określam zawsze tak samo – 27 dni, bo tak wygląda moja średnia biorąc pod uwagę kilkanaście ostatnich cykli.

Jeśli chodzi o wspomniane wcześniej objawy napięcia przedmiesiączkowego, to w tym cyklu, w ostatnich dniach odczuwam dokładnie mówiąc właśnie napięcie. Jestem jakaś spięta, poddenerwowana. Niby chce mi się płakać, niby nie mam powodu. Może na te moje odczucia mają też wpływ zbliżające się Święta Bożego Narodzenia. Kolejny rok słuchać tych samych życzeń, śmiać się czy płakać? Magia świąt gdzieś znikła, uleciała. Najchętniej zaszyłabym się w mieszkaniu sama z mężem przy blasku choinki. Ale może to właśnie zasługa PMS’a i za kilka dni mi przejdzie. Zresztą musi przejść, bo na święta i tak jedziemy do naszych domów rodzinnych.

Wracając od rodziców, w tamtym roku właśnie po Świętach Bożego Narodzenia powiedziałam do męża, że ja nie wiem co będzie, gdy za rok znów będzie tak samo. Będziemy jechać w aucie ja, on i pies. Nic się nie zmieni i nadal będziemy stać w tym samym miejscu. I co? Prawie że mamy właśnie ten „za rok”. W zasadzie nie wiem co myślałam gdy to wtedy mówiłam. Pewnie liczyłam, że jednak będzie inaczej, że szczęście się do nas uśmiechnie, że nawet jeśli nie urodzę dziecka to przynajmniej będę mogła powiedzieć o sobie: „jestem w ciąży”. Niestety mija rok, cały rok 2017, bez zmian. Bez zmian w kwestii posiadania dziecka i starań o dziecko. Jednak nadeszły inne zmiany. Czas przestać stać w miejscu. Otworzyć się na świat, nie zamykać się w swoim. I liczyć, że już zaraz, za chwilę, za momencik wydarzy się cud i będę w ciąży – zatem odłożę wszystko na bok, bo liczy się tylko to jedno. Nadzieja wciąż się tli, wiara dodaje sił, walka trwa. Ale czas również na inne rzeczy, nie tylko starania o dziecko.

Zapowiada się, że rok 2017 ostatecznie skończy się pozytywnie. Może coś dzieje się po coś? Ale do końca roku jeszcze 3 tygodnie. Wtedy pogadamy o tym co było, jest i będzie.

A teraz…

Czujecie jeszcze magię Świąt Bożego Narodzenia? Cieszycie się na nie czy może Was przygnębiają?