Kilka lat starań o dziecko. Złe wyniki nasienia. Zapisani do kliniki niepłodności. Nastawieni na in-vitro. Co było dalej? Poznajcie historię Sylwii!

Starania o dziecko

Starania o dziecko zaczęliśmy z mężem w grudniu 2010 roku, miałam wtedy 25 lat. Koło marca poszłam na kontrolę do ginekologa, niby rutynową ale przy okazji poinformowałam, że zaczęliśmy starania i w związku z tym zrobił mi monitoring i zalecił badania tsh i ft-ek bo mam nadwagę i jak to lekarz powiedział chce sprawdzić czy to może nie wina hormonów.

Kiedy się okazało, że wszystkie parametry mam w normie lekarz stwierdził, że należy teraz zrobić spermiogram, zanim podejmiemy dalsze kroki w stosunku do mnie (drożność jajowodów itp.). Niestety wyniki męża były beznadziejne, czego na początku nie wiedzieliśmy bo Pani laborantka stwierdziła, że nie jest najgorzej, a że nie było norm na wydruku nie mieliśmy punktu odniesienia (było to 3,5mln przy normie od 39 mln). Poszłam z tym do mojego gina i stwierdził, że nie będziemy mnie kroić bez sensu i że musimy się udać gdzieś dalej celem zdiagnozowania męża.

Klinika niepłodności

I tak w czerwcu znaleźliśmy się w klinice niepłodności gdzie ponownie mnie zbadano ze wszystkich stron a do tego wrogość śluzu, czyli lekarz kazał nam uprawiać seks w noc przed wizytą albo nawet parę godzin przed i przyjechać do kliniki, pobrali wymaz ode mnie i pod mikroskop, gdzie pokazał nam jak poruszają się plemniki. Wszystko w porządku tylko plemników jak na lekarstwo i leniwe.

Moja diagnostyka się zakończyła, a mąż po wizycie u urologa i androloga też nie dowiedział się gdzie leży przyczyna tak złych wyników (w klinice robiliśmy badanie jeszcze 2 razy i za każdym razem były gorsze 1,5mln i 0,5 mln.) Tym samym zostaliśmy bez gadania zakwalifikowani do IVF – wyszłam z kliniki z płaczem, mąż jeszcze bardziej przybity. Wykańczaliśmy wtedy dom i nie było mowy, żeby sfinansować chociaż jedną próbę. Potem byłam jeszcze na chwilkę u mojego gina, który stwierdził, że do zapłodnienia potrzebny jest tylko jeden plemnik i jedna komórka jajowa i żebym nie odbierała sobie nadziei. Spytałam w takim razie co mogę robić, a on, że UPRAWIAĆ SEKS 🙂 Zapytałam również o testy owulacyjne, na co on stwierdził, że ciało kobiety to najbardziej skomplikowany organizm na ziemi i że żaden tego typu test nie jest w jakikolwiek sposób miarodajny i jeżeli mam za dużo pieniędzy to żebym je wydała na coś przyjemniejszego. Był to sierpień 2011 roku.

Tak sobie żyliśmy, w międzyczasie ja robiłam testy owulacyjne (kupiłam 50 na allegro  i chciałam wykorzystać), nie mówiłam nic mężowi (oficjalnie odpuściliśmy, ale ja mimowolnie pilnowałam owulacji – dokładnie wiem kiedy mam) i inicjowałam zbliżenia nawet jeśli cierpiałam z bólu owulacyjnego (czego nie dawałam po sobie poznać).  Mąż coś tam łykał (salfazin i jakieś zioła ojca jakiegośtam przez jakieś 3 miesiące) ale już nie sprawdzaliśmy jego wyników.

Decyzja o in-vitro

W końcu mając 28 lat w listopadzie 2013 roku stwierdziłam, że do 30 muszę być w ciąży. Zaczęłam się interesować różnymi klinikami (ta u nas nie wchodziła w grę, nie przypadł mi do gustu ten gin który nas leczył) i padło na Białystok ponad 600km od nas. Zaczęliśmy rozmawiać o tym, oswajać się z tą myślą. Mój mąż w ogóle tego nie kwestionował, był w tym ale jednak gdzieś obok, w sensie ja załatwiałam, dowiadywałam się a on przyjmował do wiadomości.

I tak przyszedł 2014 rok i w lutym umówiłam nas na wizytę do kliniki na listopad, bo wtedy mam urodziny. Robiąc to poczułam, że to jest to ten radykalny krok który umożliwi nam mieć dziecko (oczywiście byłam świadoma, że ludzie poprzez IVF starają się latami , stymulują się, wydają setki tysięcy złotych, ale dla mnie – tak jakby w psychice mi coś przeskoczyło i od lutego przełączyłam się w stan oczekiwania na listopad).

Po prostu życie

Nie miałam w ogóle świadomości kiedy mam okres, po prostu żyliśmy, kochaliśmy się, bo dziecko “ZROBI SIE” w listopadzie. Miałam bardzo pracowity okres letni, mąż też gdzieś ciągle wyjeżdżał i udało nam się zorganizować wyjazd na 5 dni we wrześniu. Jechaliśmy ze znajomymi, którzy też się starali od ponad roku i też coś tam nie szło (ale byli jeszcze przed diagnostyką). Wydawało mi się, że powinnam mieć okres na wyjeździe, ale go nie dostałam. Nie byłam pewna który to dzień cyklu więc się nie spinałam do tego zmiana klimatu, stwierdziłam, że pewnie dostanę jak wrócę. W głowie miałam już listopadową wizytę i chciałam dokładnie zapamiętać pierwszy dzień cyklu żeby potem do wizyty być przygotowaną. Do tego przeciągało mi się przeziębienie i byłam jakaś taka ospała. Wróciliśmy bez okresu i jak zaczęłam się zastanawiać to mi wyszło że to 33 dzień cyklu (a zawsze miałam okres jak w zegarku 27 dni i ani dnia dłużej), kupiłam test ciążowy tak bardziej po to żeby się dowiedzieć czy może powinnam iść do gina. Sikałam w kiblu w pracy i nawet nie chciałam na niego patrzeć – położyłam na umywalce i nie wpatrywałam się jak zwykle czy pojawia się kreska czy nie.

Ubrałam się powoli i spojrzałam, a tam dwie grube krechy. Oniemiałam i stwierdziłam, że to jakiś błąd pewnie. Poszłam po drugi test to samo. Zadzwoniłam po męża powiedziałam, żeby kupił kilka różnych testów bo ja nie wierzę i pewnie wszystkie tej firmy się mylą i nakręcam się bez powodu. Wszystkie 8 testów było pozytywnych.

Ciąża

Następnego dnia beta ponad 2000, wiec już dawno od zagnieżdżenia. Początkiem ciąży fiksowałam, a to że cycki nie bolą tak jak powinny, a to że beta jakoś dziwnie przyrasta potem że mało się rusza (międzyczasie mąż bardzo zachorował , pod koniec ciąży miał poważną operację ratującą życie i nie był przy porodzie) wiec mnóstwo stresu, poród też nie najlepszy.

Mam córkę urodziła się w maju 2015 roku dokładnie pół roku przed 30 urodzinami, także plan zrealizowany.

odpuść, przestań myśleć, wrzuć na luz

Napisałam to wszystko, bo mam wrażenie, że jeżeli ktoś pisze odpuść, przestań myśleć, wrzuć na luz to my to bagatelizujemy, takie za przeproszeniem pierdolenie (ja tak myślałam), a tymczasem jest to tak istotne jak uprawianie seksu nie tylko w dni płodne (jak się okazało zaszłam w ciąże w 20 dniu cyklu) czyli kompletnie poza owulacją (mąż był poza domem), gdzieś tam przyczaił się jeden plemnik i jest.

Życzę Ci z całego serca takiej historii, a właściwie życzę Ci żebyś doszła do takich wniosków trochę wcześniej niż ja.

PS. Ta znajoma z wyjazdu też była już w ciąży, kiedy we dwie biadoliłyśmy jak to nie możemy mieć dzieci nad pomidorową w jednej z knajp na morzem. Urodziła 2 tygodnie po mnie. 🙂

Pozdrawiam serdecznie.

Historia przesłana przez Sylwię – nie jest tylko dla mnie, ale i dla Ciebie. Jak widać, życie potrafi zaskakiwać!