Tak. To już ostatni dzień roku 2016. Czas wspomnień, przemyśleń, podsumowań i postanowień. Może tym razem warto zastosować plan pt. „Nic nie planować”?

Bo przecież 2016 miał być przełomowy. Ja już miałam tulić maleństwo w ramionach! Wszystko miało być inaczej. Jednak jak się potoczyło… same wiecie. W tym roku nie było mi dane ujrzeć dwóch kreseczek na teście ciążowym. Za to doskonale znam widok testu o bieli Vizira.

Rok temu o tej porze nie wiedziałam kompletnie nic. Wierzyłam tylko że w ciąże uda się zajść szybciutko, bo przecież co to za problem. Życie jednak postanowiło pokazać mi co oznaczają starania o dziecko. Z każdym miesiącem dowiadywałam się coraz więcej. Zaczynając od takich, wydawałoby się, banalnych rzeczy jak obserwowanie swojego ciała czy wyznaczanie dni płodnych i przypuszczalnej owulacji.  Zaczęłam interesować się objawami jakie daje mi ciało, wyglądem śluzu.. (położenie szyjki macicy to dla mnie wyższa szkoła jazdy i nadal czarna magia 😉 ) Po kilku miesiącach używania testów owulacyjnych, zaczęłam również prowadzić wykres temperatur, zmieniłam lekarza, zrobiłam podstawowe badania, stymulowałam owulację, chodziłam na monitoringi. Czasem zastanawiam się czy ludzie, którzy jak to się mówi „wpadli” lub udało im się spłodzić potomka w pierwszych cyklach starań wiedzą co to pęcherzyk Graafa, endometrium czy po prostu owulacja. Bo przyznam szczerze – gdy podjęliśmy decyzję o powiększeniu rodziny – ja nie wiedziałam. Wraz ze staraniami miałam swoje wzloty i upadki, chwile załamania i wielkiej nadziei. Lepsze i gorsze dni z mężem. Ostatnie dwa miesiące to starania zawieszone, gdyż ciągle czekam na okres. Może przerwa ta była potrzebna, żeby od Nowego Roku z pozytywnym ale również realistycznym nastawieniem móc je wznowić.

Poszukiwania odpowiedzi na nurtujące mnie pytania zaprowadziły też na forum. Poznałam tam naprawdę świetne dziewczyny, z tym samym problemem. Pozwoliło mi to czasem się wyżalić, ponarzekać, podzielić jakąś nowiną, a także co ważne – dostać kopa w tyłek i wziąć się w garść. Dzięki nim wiedziałam że nie jestem sama, a wsparcie od tych osób było i jest nieocenione. Przykre że łączy nas taki problem, ale mam nadzieję, że kiedyś wszystkie będziemy mogły dzielić się objawami ciążowymi i wymieniać poglądy na temat wychowania. ♥

Patrząc wstecz 2016 to rok który nie spełnił moich oczekiwań, ale za to wiele mnie nauczył. Chyba przede wszystkim nauczył pokory. I cierpliwości. Było trudno. Był smutek, łzy i rozczarowanie. Ale był także ogrom wsparcia i miłości.

Dlatego, mimo wszystko:

2016 – dziękuję.

2017 – jestem gotowa.

Co będzie. Nie wiem. Nie nastawiam się chyba na nic. Mam nadzieję, że po prostu będzie dobrze. Wiem, że Ktoś na górze nad nami czuwa i wierzę, że On wie co robi.

W tym roku chce żyć, nie chce wegetować, myśląc jedynie o staraniach. Oczywiście nadal – maksymalizacja szans na zajście w ciążę. Przede mną wciąż stymulacja owulacji, monitoringi, wkrótce być może także laparoskopia. Jednak jak to wszystko się potoczy… Zobaczymy.  Chciałabym, także w tym roku, zakończyć mój kolejny etap edukacji. Pomyśleć o własnym M. Ale wiem że życie weryfikuje plany po swojemu.

Lubię lata nieparzyste. Zatem 2017 – bądź dobry!

Tego życzę sobie i Wam. Niech nadchodzący Nowy Rok będzie jednym z piękniejszych. Niech spełniają się marzenia!