Nadal nie lubię tego słowa, choć już je chyba zaakceptowałam. Niepłodność jest częścią mojego życia, więc przestałam traktować ją jak wroga. To fragment mojej historii i czy tego chcę czy nie towarzyszy mi od dłuższego czasu. A czy mając w codziennej wędrówce nieprzyjaciela przy sobie można żyć dobrze?  

Czym jest niepłodność

O niepłodności mówi się, gdy para regularnie współżyje (bez żadnych środków zabezpieczających) i w ciągu roku nie zachodzi w ciążę. Dla kobiet powyżej 35. roku życia ten czas jest jeszcze krótszy i mówi się o pół roku starań – po takim czasie para powinna zgłosić się do specjalisty.

Kiedyś mówiąc o niepłodności winą za tę sytuację obarczało się w szczególności kobietę. Należy pamiętać, że problemy z płodnością mogą leżeć po stronie zarówno kobiety, jak i mężczyzny. Coraz częściej mamy do czynienia z niepłodnością kobiecą i niepłodnością męską. Istnieje również niepłodność idiopatyczna, gdzie przyczyna niepłodności nie jest jednoznaczna. Niby wszystko jest w porządku, wyniki w normie, a ciąży nie ma.

Codzienność w niepłodności

Kiedy staramy się o dziecko dopadają nas sytuacje trudne. Skrajne emocje. Często płacz, złość, zazdrość, myśli o ciąży, obwinianie siebie i swojego partnera za zaistniałą sytuację, są na porządku dziennym. Czas z niepłodnością, wydłużający się w nieskończoność czas starań o dziecko prowadzi także do wycofywania się z grona znajomych posiadających dzieci, zamykania się w sobie, lęku przed odrzuceniem, poczucia wstydu. Doprowadza do tego, że człowiek myśli o sobie jak o kimś niepełnowartościowym. Niestety niepłodność wkrada się w wiele aspektów naszego życia, nie tylko tych domowych, ale także w relacje społeczne, życie zawodowe. Po cichu, w samotności walczymy, nie przyznając się i wstydząc jednocześnie, że mamy taki problem. Niepłodność często zabiera nam radość z życia, pochłania nasze zaoszczędzone fundusze, a tym samym każe nam wybierać spośród naszej hierarchii wartości. Sama w sobie jest sytuacją stresową, której ciężko się pozbyć…

Codzienność w niepłodności jest trudna. Ale sądzę, że po trochu nauczyłam się z nią żyć. Najpierw traktowałam ją jako „coś”. Coś nienazwanego, problem z zajściem w ciążę. Później przedłużające się problemy, wydłużające się starania. Dopiero po jakimś czasie byłam w stanie i byłam gotowa nazwać to w prawdziwy sposób. Choć nadal ciężko jest mi powiedzieć, „jestem niepłodna” to samo słowo niepłodność przychodzi łatwiej. Było moim wrogiem przez pewien okres czasu. Jasne, że teraz nie jest moim przyjacielem, ale jednak jest towarzyszem tej całej niedoli. I ja z tym towarzyszem muszę żyć.

Nie mogę codziennie płakać jaki świat jest okrutny, dlaczego to mnie spotkało. Trzeba pozwalać sobie na upust tych negatywnych emocji, ale nie można się tylko w nich zamykać. Przecież dookoła nas dzieją się też rzeczy dobre, takie z których możemy, a nawet powinnyśmy się cieszyć. Powtarzam sobie: „Doceniaj to co masz, zapomnij czego nie ma”. Ciesz się i żyj. Nie można rezygnować z życia, bo… może za miesiąc, za dwa się uda i będę w ciąży. Nie zarezerwuje dziś biletów lotniczych na za pół roku, nie zaplanuje sobie kolejnych wakacji, nie zrobię tego i tamtego. Przyznam się Wam, że miałam takie myślenie. I wcale nie było dobre. Zrezygnowałam z czegoś na rzecz ciąży, w którą do tej pory nie zaszłam. Dlatego na bazie swojego doświadczenia mówię Wam, że nie warto. Odkładać wszystkich swoich pragnień, marzeń i planów dla tego jednego. Nie chcę już pozwolić, aby niepłodność zabrała mi radość z życia, ze spełniania się. To endorfiny, czyli hormony szczęścia, a nie stres i ciągłe zmartwienia, są przecież nam tak bardzo w okresie starań o dziecko potrzebne.

Blog – starania o dziecko, ciąża, niepłodność…

Ostatnio miałam sytuację w której musiałam obcej osobie odpowiedzieć na pytanie, jakiego prowadzę bloga. W pewnej chwili się zawahałam, nie wiedziałam co powiedzieć, by zabrzmiało to dobrze. Uważam, że chyba był to po prostu wstyd… z którym ciężko jest wygrać. Ale przyznałam się i szczerze powiedziałam o czym jest to blog. O pragnieniu ciąży i walce z niepłodnością. Niepłodność to część mnie, część mojego małżeństwa. I moment w którym to powiedziałam publicznie uważam za moment akceptacji tej sytuacji. Wstyd często jest jedynie emocją subiektywną i naszą oceną sytuacji. To czego ja nie chciałam powiedzieć i wstyd mi było się przyznać okazało się dla drugiej osoby zupełnie normalne. Niepłodność to przecież problem społeczny.

Czy będzie teraz łatwiej odpowiadać na pytania wśród rodziny: „a kiedy Wy”, „postaralibyście się” itp. – nie wiem. Może łatwiej powiedzieć jest coś osobie obcej niż bliskiej? Już nieraz miałam ochotę powiedzieć w rodzinie jak jest, ale coś mnie hamowało. Teraz powoli mam już dość udawania i powtarzania, że to jeszcze nie czas… Mówienie o swoich trudnych emocjach, o tym czego się wstydzimy pewnie będzie dla nas bolesnym doświadczeniem, ale czy przyznanie się do naszego problemu nie będzie też uwalniające?