Mimo przeciwności losu histeroskopia się odbyła. Na szczęście prócz przyspieszonego okresu i konieczności przesuwania terminu nic poza tym się nie wydarzyło. 13 marca stawiłam się w szpitalu.

Histeroskopia

Histeroskopia nazywana jest metodą małoinwazyjną, którą stosuje się między innymi w diagnostyce i leczeniu niepłodności. Zabieg polega na wprowadzeniu przez pochwę i kanał szyjki macicy do wnętrza macicy histeroskopu, czyli urządzenia optycznego wyposażonego w system soczewek i kamerę cyfrową, które pozwalają dokładnie obejrzeć jamę macicy.

Histeroskopia diagnostyczna

Histeroskopia diagnostyczna przeprowadzana jest w pozycji ginekologicznej. Przez pochwę i szyjkę macicy do jamy macicy lekarz wprowadza histeroskop, a następnie wnętrze macicy zostaje wypełnione solą fizjologiczną, która ułatwia obserwację powierzchni endometrium oraz ujść macicznych jajowodów. Zabieg wykonywany jest w krótkotrwałym znieczuleniu ogólnym. Zwykle pacjentka tego samego dnia może opuścić szpital.

Jak to było?

Wiemy już jak to brzmi w teorii więc teraz opowiem Wam jak to wyglądało w praktyce – na moim przykładzie – choć pewnie co szpital to i praktyka inna 🙂

1. Przyjęcie do szpitala

Rok temu, gdy miałam wykonywaną laparoskopię, nie było zapisów do szpitala. Każdy w zasadzie przychodził jak chciał i podczas mojego prawie tygodniowego wtedy pobytu na Oddziale Ginekologicznym, tych pań do zabiegów jednodniowych widziałam sporo. Być może dlatego wprowadzono zapisy i ograniczono liczbę przeprowadzanych zabiegów w ciągu dnia, co akurat jest na plus.

Przez telefon powiedziano mi, że na Izbę Przyjęć mam zgłosić się między 7 a 8 więc byłam tam ok 7.15 Gdy weszłam przeraziłam się ilością osób, bo kolejka była ogromna. Najpierw jedna do rejestracji, a potem druga do kancelarii zapisów. Ostatecznie na Oddział Ginekologii dotarłam około 8.30 ! Wcześniej trzeba było się przebrać więc nie ubierałam od razu koszuli, tylko zmieniłam ubranie na legginsy i tunikę. Oczywiście trzeba mieć ze sobą jeszcze klapki. Miałam również szlafrok, ale ten ostatecznie mi się nie przydał.

2. Formalności

Gdy udało mi się dotrzeć na oddział trzeba było wypełnić całą dokumentację – taką samą jaką wypełniałam rok temu przy przyjęciu do laparoskopii. Dokument dotyczący całego życia i ostatnich 6 miesięcy. Poza tym zrobiono mi EKG i młoda lekarka przeprowadziła ze mną krótki wywiad. Zdziwiłam się, że przed zabiegiem nikt nie zrobił mi USG… Po cichu liczyłam nawet na badania krwi, bo dawno ich nie robiłam (chyba muszę wziąć się za to!), jednak i takich badań mi nie zlecono.

Do zabiegu histeroskopii czekałyśmy we trzy. Czekanie trwało około dwóch godzin, gdyż nie było anastezjologa… Byłyśmy na czczo i nie można było nawet pić wody (którą warto mieć ze sobą, by po zabiegu móc się napić). Akurat tak się zdarzyło, że mnie wywołano pierwszą.

3. Histeroskopia – zabieg

Przed samym zabiegiem zdecydowałam się przebrać w koszulę, bo nie dostaje się tej szpitalnej. Stwierdziłam, że będzie mi po prostu wygodniej, nie tyle przy samym badaniu, ale później leżąc w szpitalnym łóżku. Teraz miałam zupełnie inne podejście niż przed laparoskopią – wtedy byłam cała w strachu i jeszcze zaczęłam płakać przed 😉 teraz wiedziałam, jak to jest w narkozie i wiedziałam też, że raczej dobrze ją znoszę.

Zabieg odbywa się na fotelu, jak do badania ginekologicznego. Gdy się tam położyłam zaczęto przywiązywać mnie pasami 😀 tj. nogi i ręce. Założono wenflon i nałożono maskę tlenową. Po chwili zaczęło mi się kręcić w głowie i patrząc na lampę nade mną, zasnęłam, oczywiście nawet nie wiem kiedy.

4. Wybudzenie i pionizacja

Dziewczyny powiedziały mi, że wyjeżdżając z sali zabiegowej miałam otwarte oczy – czego kompletnie nie kojarzę, bo moja świadomość wróciła dopiero na sali, na którą mnie przewieziono. Wtedy poczułam, że ktoś mnie budzi z bardzo fajnego snu. Gdy się obudziłam, czułam ból brzucha, takie skurcze podobne do tych okresowych. Może nie jakieś mega, ale odczuwalne. Na szczęście nie trwały zbyt długo, bo gdy zapytałam czy tak ma być, Pani zapytała jedynie o to czy są bardzo mocne, ale nic rozkurczowego nie dostałam. Zmierzono mi ciśnienie, które początkowo było bardzo niskie, ale stopniowo rosło.

Po kilkunastu minutach od wybudzenia przyszedł mój lekarz i powiedział, że wszystko ok. Że wpływ soli był utrudniony, ale widoczny. A poza tym wszystko dobrze, no i suma summarum jajowody też drożne. Podobno bardziej oporny był lewy jajowód, z którym nie pierwszy raz jest większy problem (przy sono hsg, w czerwcu 2016, też to on stwarzał większe problemy).

Moja mina chyba nie była zbyt optymistyczna, bo lekarz dziwnie na mnie popatrzył. W zasadzie to zamiast ucieszyć się, że wszystko ze mną w porządku, to ja byłam raczej zmartwiona tym, że znów kolejna rzecz nie odkryła nic nowego. Teraz już do mnie doszło, że to dobrze, że jest dobrze, ale wtedy czułam się po prostu rozczarowana.

Spytałam jeszcze mojego doktora czy możliwe jest aby wykonał mi USG. Zgodził się, dlatego też zamiast leżeć dwie godziny po zabiegu, wstałam już po godzinie, bo musiałam przejść do gabinetu usg. Na szczęście nie kręciło mi się w głowie i dość szybko się rozruszałam i doszłam do siebie.

5. USG, czyli monitoring owulacji

W dniu wykonywania histeroskopii miałam 13 dzień cyklu. Z tego względu chciałam i naciskałam na USG, bo przecież to dni kiedy powinna wystąpić owulacja. Na lewym jajniku dużo małych pęcherzyków – i mam nadzieję, że to nie robi się jakiś policystyczny jajnik!! 🙁 Jajnik prawy wyhodował pęcherzyk wielkości 15mm – więc jak na 13dc to też bez szału – ale zawsze coś. Niestety coraz bardziej obawiam się o moje naturalne owulacje.

Rozmowa z lekarzem była bardzo krótka. Na moje pytanie: „Co dalej?” Powiedział, że starać się przez dwa miesiące zajść w ciążę. No k#^!@, a co ja robię przez ostatnie dwadzieścia parę miesięcy?! Wiem, że chodziło mu, że teraz po histeroskopii może są zwiększone szanse, ale.. jednak nie takiej odpowiedzi oczekiwałam. Niestety żeby usłyszeć jakiś plan działania, chyba trzeba wybrać się na wizytę prywatną…

6. Wypis

Ja, szybciej niż dwie pozostałe pacjentki, doszłam do siebie – zresztą też na zabieg byłam poproszona jako pierwsza. Po ponad 3 godzinach od wybudzenia opuściłam szpital. Dostając kartę informacyjną liczyłam na szczegółowy opis budowy macicy czy czegokolwiek, co badanie miało na celu. Niestety przeliczyłam się. Mój opis zawiera jedno zdanie.

Hysteroscopia diagnostica – szyjka i jama macicy bez zmian, ujścia jajowodów widoczne, wpływ soli utrudniony, ale widoczny.

Jakie są moje odczucia?

Z pewnością nie ma się czego bać. Zabieg jest bezbolesny, a ból podbrzusza po, to pikuś w porównaniu z mocnymi bólami miesiączkowymi. Gdy wstałam miałam śluz podbarwiony krwią, przez kolejne dwa dni plamiłam na brązowo – wyglądało to dokładnie tak samo, jak moje plamienia przedokresowe. Poza tym samopoczucie w porządku.

_____________________________________

Nie wiem co mam robić dalej. Cieszę się, że jajowody drożne, być może po laparoskopii zrobiły się jakieś zrosty – stąd też przepływ soli był utrudniony. Martwi mnie ta owulacja. Czy powinnam zacząć znów mierzyć temperaturę lub robić testy owulacyjne? A może podejść na kilka monitoringów owulacji? Rozpocząć stymulację na nowo?

A może powinnam rzucić to wszystko w cholerę, bo wtedy psychicznie czułam się po prostu dobrze?!