Gdy zaczynałam starania tak wielu rzeczy nie wiedziałam… Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że to może tak długo zająć, że wynikają z tego problemy, że w ciąże nie zachodzi się wtedy kiedy się chce i wcale nie jest to łatwe. Nie wiedziałam również że istnieje taki dzień w roku, dzień który obchodziliśmy wczoraj. 15 października, czyli Dzień Dziecka Utraconego…

W prawdzie sama nie przeżyłam takiej tragedii. Mogę sobie jedynie wyobrażać, co czują rodzice aniołków. Mamusie i tatusiowie, którzy utracili swoje już ukochane i tak mocno wyczekiwane dzieciątko. Jest to temat bardzo ważny i godny poświęcenia mu uwagi. Dlatego postanowiłam go poruszyć. 15 października to data szczególna, bo tyle umownie trwa ciąża licząc od 1 stycznia.

Na początku swoich starań (i przed nimi) jak się teraz okazało nie wiedziałam bardzo wielu rzeczy. Nie wiedziałam że poczęcie dziecka to tyle trudności, złości, frustracji, smutku. Nie myślałam że tak wiele kobiet pragnie tego cudu i nie może go dostąpić. A gdy już to się stanie? gdy zobaczymy na teście dwie kreski, wynik bety pięknie przyrośnie, nie pozostaje nam nic innego jak modlić się i wierzyć, że wszystko będzie dobrze. Jednak niestety nie zawsze jest dobrze i nie zawsze zakończenie jest happy endem. Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy także z tego, że tak wiele kobiet roni swoje ciąże. Nieważne w którym tygodniu – tragedia jest taka sama. Utracenie swojego szczęścia i marzenia to wielki ból. I nieważne że statystycznie u 30% kobiet dochodzi do poronień. Nie jest to żadnym pocieszeniem. Bo pytanie: „Dlaczego?! dlaczego akurat mnie to spotyka?!” będzie chyba nieuniknione.

I choć często kobiety tracą swoje dzieci, które są wielkości malutkiego ziarenka, muszą przeżyć żałobę. Żal po stracie tak ważnej i kochanej istotki na pewno wiązać się będzie ze smutkiem, bólem, poczuciem niesprawiedliwości, krzywdy. To także rozpacz, lęk, bezradność i cierpienie. Żałoba po stracie ciąży, która nie była jeszcze dość widoczna dla otoczenia, może być dla niego niezrozumiała. Szczególnie dla osób nie zdających sobie sprawy z tego jak ważne było to dzieciątko dla rodziców. Jak już było kochane i jak bardzo wyczekiwane. Choć czasem nie usłyszeli nawet jego serduszka, nie zobaczyli go na obrazie USG – zdążyli je tak bardzo pokochać.
Jeśli osoby z naszego otoczenia nas nie rozumieją, zaczynamy czuć się inni, dziwni, a nasze poczucie osamotnienia i złego samopoczucia może się zwiększać. Wszelkie próby pocieszenia, że „czas leczy rany”, „że jeszcze się uda”, „jesteś młoda, nie ma czym się martwić” itp. może i mają na celu podniesienie na duchu, ale czy tak jest naprawdę? Chyba trzeba wydusić z siebie choć odrobinę empatii i spróbować wczuć się w rolę takiej aniołkowej mamy czy taty. Czy sama chciałabym usłyszeć coś takiego po utracie kogoś/czegoś dla mnie bardzo ważnego? Może czasem lepszym wyjściem będzie uścisk dłoni, przytulenie, a nawet wspólne milczenie. I zapewnienie o pamięci w modlitwie.

Wraz z wieścią, że ciąża się nie rozwija, że przestało bić serduszko walą się nagle wszelkie plany, pragnienia, nadzieje i myśli, które zdołały już w naszej głowie powstać. I jedynym sposobem, aby podnieść się – jest przeżycie żałoby. Daj sobie prawo na wszystkie uczucia i myśli. To one wbrew pozorom pomogą poradzić sobie z tym bardzo bolesnym doświadczeniem. Nieprzeżyta żałoba może mieć jeszcze gorsze skutki w postaci depresji czy nie potrafienia odnalezienia się w pracy i zwykłym czerpaniu przyjemności z życia.

Choć w rzeczywistości nie wiem co znaczy ten ból, ale wiem jak bardzo pragnę mieć dziecko. I mogę sobie wyobrazić jak bardzo bolałoby, gdyby ktoś mi to moje ukochane marzenie nagle zabrał…

Nie tłum w sobie emocji, pozwól sobie przeżyć wszelkie pojawiające się w Tobie uczucia. Daj sobie czas. Jeśli Ci to pomoże rozmawiaj o tym, płacz i krzycz. Przebywaj wśród ludzi, którzy rozumieją Twoją sytuację i są w stanie Cię wesprzeć, a nie z tymi którzy ignorują Twoje uczucia. Jeśli czujesz, że sama nie dasz rady skorzystaj z pomocy specjalisty. To żadna słabość, a wręcz przeciwnie – to oznaka siły i walki oraz świadomości swojego stanu.

O wielu poronieniach nie wiemy. To nie jest problem o którym chcemy rozmawiać ze znajomymi. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele osób wśród nas, straciło swoje jeszcze nienarodzone dziecko. Przyznam szczerze, że wcześniej nie zastanawiałam się nad tym. Dopiero w tym roku, dopiero teraz ten dzień tak bardzo mnie poruszył. Bo wiem, co znaczą starania o dziecko. Bo wiem, jak wiele to dla mnie znaczy. Bo jest to moje największe pragnienie. I mogę sobie wyobrazić rozpacz, gdy ktoś to spełnione po części marzenie nagle zabiera.

Wszystkie aniołkowe mamy – pamiętam o Was.