Czas starań to niewątpliwie szczególny okres dla obojga małżonków czy partnerów. Kiedy już podejmujemy tak ważną dla nas decyzję, chcemy aby wydarzyło się to jak najszybciej… A jeśli nie wychodzi?

Zamiast snucia pięknych planów, pojawia się najpierw nadzieja, a potem lęk, frustracja, złość, rozczarowanie… To powoduje huśtawkę nastrojów (szczególnie kobiety), która często wyznaczana jest etapami cyklu. Mężczyzna przeżywa to na swój sposób, w wielu przypadkach nic o tym nie mówiąc. I zamiast sielskiego życia, pojawia się niepewność co do przyszłości. Mija miesiąc, trzy, pięć, osiem… A napięcie narasta.

Oczywiście czytałam i słyszałam, że zdrowa para powinna regularnie współżyć około roku, żeby zacząć się martwić i leczyć. Gdy o tym pomyślę, że przez 12 miesięcy miałabym czekać, nie wykonywać żadnych badań, nie próbować zrobić wszystkiego by ten etap przyspieszyć.. wydaje mi się to czasem straconym. Sama ruszyłam do dzieła po około 4-5 cyklach – nie wytrzymałabym życia w tym oczekiwaniu i nie zrobieniu jakichkolwiek badań. Jednak prawda jest taka, że dużo zależy od lekarza, który nas prowadzi. Ja swojego zmieniłam, i uważam to za jeden z lepszych wyborów.

Wspólne pragnienie – wspólne wsparcie

Sprawa niepłodności nie dotyczy jedynie kobiet. Warto, aby badania wykonał także partner, bo tu również może tkwić przyczyna braku dziecka. Dużo zależy od charakteru naszego faceta – dla jednego nie będzie to żaden problem, dla drugiego to temat tabu, z którym ciężko walczyć. Do tego dochodzą problemy dnia codziennego i często napięcie  narasta jeszcze bardziej. Z czasem nawet to co było naszym ukojeniem i przyjemnością – seks – staje się mechaniczny, wyznaczany dniami płodnymi.  Niestety w przypadku starań o dzieciątko czas nie działa na naszą korzyść…

Oczekiwanie na dziecko to sprawa obojga partnerów, dlatego powinniśmy być w tym razem. Kiedy wszystko zaczyna kręcić się wokół pragnienia dziecka, niepłodności i starań, czar wspaniałego związku często pryska. Na pewno jest spora liczba kobiet, które mają tyle siły by codziennie walczyć, w razie upadku podnosić się na nowo. Jednak nie wszystkie. Są i takie, które po kilku czy kilkunastu miesiącach wpadają w depresję i nie potrafią myśleć o niczym innym. Ja siebie lokuję gdzieś po środku. Staram się cieszyć się życiem i tym do dobrego mnie spotyka, nie poddawać się. Ale wiadomo, bywają gorsze dni, gdzie myślę, że to wszystko bez sensu. Na szczęście takich dni jest coraz mniej! Czyżbym przetrwała już swój kryzys?

Fantastycznie, jeśli jesteś w sytuacji kiedy Twój mężczyzna wspiera Cię w każdej chwili i potraficie ze sobą rozmawiać na każdy temat, nawet ten trudny. Jednak bywa i tak, że czasem jemu też brakuje sił, nie wie jak pocieszyć, wesprzeć, jak pomóc, co powiedzieć… Stres i napięcie, seks wyznaczany płodnym śluzem i testami owulacyjnymi nie sprzyja harmonii w związku. Wraz z tym często pojawiają się pretensje, kłótnie i ciche dni…

Próba dla związku

Brzmi strasznie, wiem. Ale to jak będzie wyglądała nasza relacja zależy tylko od nas! Przecież punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a to gdzie usiądziemy zależy od nas!! 🙂 Jeśli będziemy spinały się za wszelką cenę, mówiły tylko o jednym, nie miały innego celu w życiu, może nie być łatwo przetrwać ten trudny czas. Wiadomo, łatwo jest mówić, gorzej wykonać. Jednak próbuj, tak jak i ja próbuję, nie zapominaj o sobie i swoim mężu/partnerze. Nie pozwól by czuł się jedynie jak reproduktor, potrzebny wyłącznie po to by spłodzić potomka. Proste rzeczy: wspólne jedzenie posiłków, rozmowa, oglądanie filmów, wycieczki, po prostu wspólny czas nie skupiony jedynie na dziecku – to da nam radość i energię, która jest nam tak bardzo w tym okresie potrzebna.

Rozmowa – niezastąpiona w niczym. Ale wiem, że bywa trudno. Ja w domu mam trudny przypadek, z którym naprawdę ciężko prowadzi się rozmowy. Z biegiem czasu nauczyłam się mówić wprost, jak się czuję i z czym mi jest źle. To pomaga zrozumieć się nawzajem, bez domysłów co druga strona ma na myśli. Oczywiście, jak już pisałam, bywają gorsze momenty i brak chęci na cokolwiek, kłótnie i ciche dni, ale starajmy się wtedy powstrzymać nasze negatywne emocje i porozmawiać na spokojnie, gdy już opadną. Bo często w złości możemy powiedzieć coś, czego będziemy żałować. Wyrzucanie takich słów jak: „to przez Ciebie” w niczym nie pomoże. I za pewne nie jest prawdą.

Choć u nas nie jest jeszcze idealnie, ale na pewno jest lepiej. Lepiej niż było jeszcze kilka lat temu. Długo nam zeszło żeby się „dotrzeć” – jak to się mówi. Przez lata nie potrafiliśmy się dogadać, potrafiliśmy wywołać kłótnie z błahostki. Teraz powiedziałabym: sytuacja opanowana. 😉 Uważam, że wreszcie stworzyliśmy atmosferę, w której nasze dziecko będzie czuło się bezpiecznie. Jesteśmy razem i razem chcemy zostać rodzicami. I razem robimy wszystko, by tak się stało. Wiadomo, ja odczuwam ten stres 1000 razy mocniej niż mój mąż (przynajmniej tak mi się wydaje), a prawie każdą kolejną @@@ mimo wszystko – witam ze łzami w oczach. Ale wierzę, że przetrwamy ten czas i kiedyś oboje będziemy płakać… ale ze szczęścia! ♥♥♥